Israël versus Palestina
Thema: Israël versus Palestina
Wat aan het conflict ten grondslag ligt.
Palestina wordt wel het land van de profeten genoemd. Dit omdat de drie wereldreligies hier een sterke verbintenis hebben. De Joden met de profeet Mozes, de Christenen met de profeet Jezus en de Moslims met de profeet Mohammed.
De Joden beschouwen Palestina als het in het oude testament genoemde ‘beloofde land’. De Christenen beschouwen Palestina als een heilige plaats, de geboorteplaats van Jezus. De Moslims hebben ook een religieuze verbintenis met Palestina en dan met name met Jeruzalem.
“Javeh contra Allah”
de Volkskrant, 24-6-1977Hier zien we premier Menachim Begin en de minister van defensie en militair Moshe Dayan van Israël staande op Palestina. Zij beroepen zich op de bijbel waarin het beloofde land staat genoemd, als zijnde de moderne versie vaneen eigen staat voor de Joden: Israël. God wordt in de bijbel Javeh genoemd, terwijl de Palestijnen als moslim God Allah noemen.
Palestina is door de hele geschiedenis heen bestuurd door verschillende volkeren en leiders. In 1948 stellen de Verenigde Naties voor Palestina op te splitsen in een deel voor Joodse zionisten die na de Tweede Wereldoorlog Palestina binnenstromen, en een deel voor de Arabische bevolking van Palestina, de Palestijnen. Zowel de Joden als de Palestijnen zijn tegen het plan.
Op 14 mei 1948 roept Ben Gurion de staat Israël uit waarbij hij niet aangeeft hoe deze staat er uitziet, dus hoe de grenzen lopen.
“VN-resolutie 181”
De Groene Amsterdammer, 26-10-1988De VN-resolutie 181 dateert uit 1947 en hierin spreken de Verenigde Naties (VN) zich uit voor een Palestijnse en Joodse staat. Op de politieke tekening van Opland zien we hoe de Isralische premier Yitzhak Shamir deze resolutie aan zijn laars lapt. Hij steekt zijn tong uit tegen Irak (Saddam Hussein), Palestina (Yasser Arafat), Jordani (Koning Hussein), en Egypte (Hosni Mubarak) die Isral herinneren aan deze resolutie.
De strijd
Na het uitroepen van de staat Israël vlucht de Palestijnse bevolking uit hun dorpen en steden. In mei 1948 zijn er zo’n 400.000 Palestijnen uit hun dorpen en woongebieden weggevlucht. De Britten die sinds 1923 het gezag hebben over Palestina trekken weg. Sinds die tijd is er geen controle meer en wordt het de Palestijnse bevolking erg moeilijk gemaakt: dorpen worden verwoest, landbouw wordt onmogelijk gemaakt. Bovendien vestigen zich steeds meer Joden op Palestijns grondgebied.
“Het beloofde land”
de Volkskrant, 27-10-1977In feite tekent Opland twee jaar later een variant op de polieke prent "Javeh contra Allah". Moshe Dayan en Menachim Begin worden de bijbelsefiguren Aäron en Mozes uit het Oude Testament. Het Israëlisch Hooggerechtshof is Javeh die Mozes en Aäron vanuit de hemel terechtwijst. Het gaat hier uiteraard om het inlijven van Palestijnse gebieden bij Israël.
Arabische buurstaten steunen Palestina maar zij lijden een nederlaag. Intussen zijn er nog eens 800.000 Palestijnen uit hun dorpen en steden gevlucht. De Palestijnen zelf komen in opstand en vormen de Palestijnse verzetsbeweging: de PLO. In juni 1967 breekt de Zesdaagse Oorlog uit: Israël valt aan en bezet de rest van het historische Palestina: de Gaza-strook, de Westelijke Jordaanoever, de Golanhoogte van Syrië en de Sinaïwoestijn van Egypte. Weer vluchten honderdduizenden Palestijnen. Voor de Palestijnen betekent deze verovering dat de laatste 22 % van hun land in Israëlische handen is overgegaan. Oost-Jeruzalem wordt eveneens geannexeerd.
“Een jaar Intifada”
de Volkskrant, 9-12-1988In 1987 begint de zogeheten Intifada (Arabisch woord voor opstand). Palestina komt massaal in verzet tegen de Isralische overheersing in de op Palestina veroverde gebieden van de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook. Deze Intifada kost meer dan duizend burgers het leven. Inmiddels is sedert 2000 de tweede Intifada aan de gang omdat de vredesbesprekingen op niets zijn uitgelopen.
In 1987 komen de Palestijnen op de Westelijke Jordaanoever en de Gazastrook in opstand tegen de Israëlische overheersing. Deze opstand – de Intifadah (Arabisch woord voor opstand) – kost aan meer dan duizend burgers het leven.
In 1993 begint in Oslo een geheim vredesoverleg tussen de president van Israël, Yitzhak Rabin, en de leider van de PLO, Yasser Arafat. Er wordt vrede gesloten met Jordanië en Egypte echter met Syrië blijven de vredesonderhandelingen moeizaam. Op 4 november 1995 wordt president Rabin vermoord. Zijn opvolger Peres staakt de onderhandelingen in het voorjaar van 1996 wanneer door de Palestijnse Hamas-beweging tal van zelfmoordaanslagen worden uitgevoerd waarbij Israëliërs worden gedood.
“Exodus”
de Volkskrant, 7-7-1982We zien hier premier Menachim Begin van Isral bepleiten dat de Palestijnen moeten wonen in de door Isral bepaalde gebieden. Opland trekt hier een vergelijking met de apartheidspolitiek van Zuid-Afrika waar de zwarte bevolking gedwongen diende te verhuizen naar gebieden die de blanken hadden vastgesteld. Deze gebieden, vaak de slechtste in Zuid-Afrika, werden 'thuislanden' genoemd.
In 1996 bombardeert Israël 17 dagen lang Libanon. Het geweld laait op en Benjamin Netanyahu wordt tot premier gekozen. Hij ondertekent in 1998 het Wye-akkoord waarin staat dat Israël zich terugtrekt uit de Westelijke Jordaanoever. In datzelfde jaar wordt Ehud Barak premier en ook hij tekent in 1999 dit akkoord. Wanneer begin 2001 de conservatieve ‘havik’ Ariel Sharon de verkiezingen wint, raken Israël en Palestina in een uitzichtloze geweldspiraal die tot op de dag van vandaag voortduurt.
andere thema's